ธรรมะคือหน้าที่หรือจรรยาบรรณของบิดามารดาตามหลักของพระพุทธศาสนาแล้วมารดาบิดา
ถือว่าเป็นทิศเบื้องหน้า เพราะเป็นบุคคลที่ลูกได้รู้จักและใกล้ชิดที่สุด ถึงกับพระพุทธองค์ทรงตรัสเรียกว่า “ทิศเบื้องหน้า” เป็นบุคคลที่บุตร-ธิดาควรบำรุง เลี้ยงดู เอาใจใส่ และให้ความสำคัญก่อนกว่าใคร ๆ ทั้งสิ้น เพราะท่านทั้ง 2 นั้น ท่านได้ทำหน้าที่ของท่านมาเป็นอย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง
ไม่กลัวต่อความยากลำบาก และแม้แต่ชีวิตของท่านเอง ท่านก็ยังสละแทนลูกได้โดยสนิทใจธรรมะประจำใจของมารดาบิดามีมากมายสุดเหลือที่คณานับได้วันเวลาของวัยเด็กแสนเชื่องช้า
แต่วัยผู้ใหญ่นี่ซิเร็วยิ่งนัก เหลียวมองย้อนหลังกี่สิบฝนที่ผ่านมาเพียงแผล็บเดียว ก็ถึงวันนี้แล้ว
ยังจำฉากชีวิตสมัยเด็กๆ สมัยเป็นวัยรุ่นได้มากมาย ชีวิตนี้เหมือนพยับแดด เหมือนเกลียวคลื่น
 ที่ปรากฏท้าทายเพียงชั่วขณะ แล้วก็มลายสูญสิ้น ความทุกข์ที่เคยบาดเจ็บ รันทด
กลายเป็นความฝัน ความสุข เคยมีก็ลืมไปหมดแล้วนี่แหละอนิจจังขนานแท้ในเหตุการณ์อันวิกฤต
 มีแต่ปล่อยให้ “ เวลา ”รักษาตัว รักษาบาดแผลหัวใจที่ปวดร้าว ทุกชั่วโมง ทุกนาที ทุกวินาที
ที่เข็มนาฬิกากระดิกผ่าน ไม่ใช่สิ่งไร้ค่า มันจะหล่อหลอมให้ชีวิตของเราฉลาดขึ้น แข็งแกร่งขึ้น
 เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมีอะไรบ้างที่ไม่ต้องการเวลา ? ทุกชีวิต มีความยิ่งใหญ่ของตัวเอง
เคยมองกันบ้างไหม  สังคมไทยเดินทางอยู่บนพื้นฐานของศรัทธามากกว่าปัญญา กระบวนการเรียนรู้จึงมักด่วนสรุปอย่างมักง่าย รีบเชื่อถือ เชื่อใว้ก่อน เพราะไม่ชัดเจนจึงพร้อมที่จะต้มยำความเชื่อ 
ทุกเรื่องมาไว้ในชามเดียวกัน “เรียกว่าต้มยำรวมมิตร”
แล้วก็ภูมิใจนึกว่าตัวเองเก่ง ฉลาด ปลอดภัย ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว กฎแห่งกรรมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ของชีวิต มีกรอบ มีกติกา ไม่มีข้อยกเว้น ศึกษา “รูปธรรม” แห่งความดี