๑. พระพุทธศาสนา คือคำสั่งสอนของท่านผู้รู้ (จัดเข้าในพระปัญญาคุณ) ขอท่านผู้ตื่น ผู้เบิกบานจากกิเลส (พระบริสุทธิคุณ) และของท่านผู้สอนให้ผู้อื่นรู้ ปลุกให้เขาตื่น (พระกรุณาคุณ) ๒. ที่ว่ารู้นั้น คือรู้ว่า นี้เป็นทุกข์นะ นี่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์นะ นี่สุขที่แท้จริงนะ นี่เป็นเหตุให้ได้สุขนั้นนะ ๓. พระพุทธศาสนามีพระรัตนตรัยเป็นหลักสำคัญกล่าวโดยย่อๆ ดังนี้พระพุทธ คือพระพุทธเจ้าผู้ตั้งพระพุทธศาสนา ท่านเป็นโอรสของพระเจ้าแผ่นดินท่านทรงพระนามเดิมว่า เจ้าชายสิทธัตถะ ทรงเป็นรัชทายาท ทรงสมบูรณ์ด้วยวิชาความรู้ด้วยสมบัติมหาสารด้วยพระรูปโฉม  ด้วยพระกำลังสามารถ ทรงมีพระชายา มีพระโอรสแล้วท่านทรงสละหมด ทรงออกบวช เพื่อค้นหาธรรมเป็นเครื่องทำให้พ้นทุกข์ แล้วนำมาสอนประชาชนให้เขาพ้นทุกข์ ทรงใช้เวลา ๖ ปี  จึงสำเร็จ ทรงตรัสรู้เอง โดยมิได้มีใครสอน สิ่งที่ทรงตรัสรู้นั้น คืออริยสัจ ของจริงอย่างประเสริฐแล้ว ทรงสั่งสอนประชานถึง ๔๕ ปีจนปรินิพพาน (ดับ) โดยมิได้หวังสิ่งตอบแทนสิ่งที่ทรงสั่งสอนนั้นเรียกว่าพระธรรมพระธรรม คือคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า อันเป็นความจริงที่มีอยู่แล้วในโลก อันมีทั้งฝ่ายดีฝ่ายชั่ว (ฝ่ายกลาง) ฝ่ายดีคนปฏิบัติแล้วย่อมได้ความสุข ฝ่ายชั่ว คนทำแล้วย่อมได้ความทุกข์ ท่านทรงให้ละความชั่วทำแต่ความดีพระธรรมแบ่งเป็นศีลกับธรรม คือเป็นข้อบังคับที่ต้องปฏิบัติ เช่น ศีล ๕เป็นต้นมีผลคือทำให้เป็นสุจริตชนเพราะไม่ฆ่าเขาไม่ลัก ไม่โกง ไม่ฉ้อเขา ไม่ประพฤติผิดทางเพศไม่ปดหลอกลวงเขาไม่ดื่มเหล้าเสพสิ่งเสพติดมีกัญชาฝิ่นเป็นต้น  (เพียงศีล ๕เท่านั้น ถ้าทุกคนพากันรักษาศีลแล้ว ทุกคนจะมีความสุขอย่าว่าแต่๕ข้อเลยเพียงข้อเดียวเช่นข้อ๕เท่านั้น ก็เป็นสุขมากแล้ว) ส่วนธรรมนั้น เป็นข้อที่ควรปฏิบัติ เพื่อชีวิตจะได้มีความสุขใน ๓ ระดับ คือ- ทิฏฐธัมมิกสุข สุขในชีวิตนี้ เช่น มีสุขเกิดจากความมีทรัพย์ สุขเกิดจากการทำงานที่สุจริต เป็นต้น-สัมปรายิกสุขสุขในโลกหน้าหรือในปรโลก -นิพพานสุขสุขในพระนิพพานพระสงฆ์ คือสาวกหรือศิษย์ของพระพุทธเจ้า เป็นผู้ปฏิบัติ ตรง ถูกต้องตามธรรมวินัย หรือศีลของพระพุทธเจ้าเป็นพยานในการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า เป็นผู้เผยแผ่พระพุทธศาสนา เป็นผู้คำจุน รักษา สร้างความเจริญก้าวหน้าแพร่หลายแก่พระพุทธศาสนา เป็นที่พึ่งทางใจของประชาชน เป็นผู้แนะนำสั่งสอนประชาชนด้วยพุทธธรรม  เป็นผู้นำพัฒนาบุคคล พัฒนาท้องถิ่น บำเพ็ญสาธารณประโยชน์โดยไม่ต้องรบกวนรัฐบาล และท่านเป็นเครื่องหมายแห่งความมีพระพุทธศาสนา